1:

 تالار لب پر می زند از زنان برهنه ای که خود شان را تکان تکان می دهند. نورهای رنگی با آهنگی تند می چرخند. حالم بد می شود. از هر دری که خارج می شوم باز هم همان تالار است و هما ن هیاهو. از جا می پرم. برادرم دارد تکانم می دهد: « بلند شو درست بخواب، بد خوابیدی، داشتی گریه می کردی» دراز می کشم. حالم بد شده و سرم درد می کند. حالت تهوع دارم. سعی می کنم با فکر کردن به ستاره که فردا می بینم اش خودم را آرام کنم. فکری آشفته ام می کند. من در آن تالار چه می کردم؟

نزدیک صبح است. می زنم بیرون. خیابانها ی خلوت شهر طور دیگری است. چقدر فرق می کند با روزها. به گناه کاران نا نجیبی فکر می کنم که دارند اسکناس های شان را می شمارند و این پیاده رو را گز می کنند. موقع اذان می رسم حرم. گوشه ای از صحن می نشینم. صحن پر است از چادرهای کشیده شده روی صورت و زنان به صف ایستاده.

2:

و یوسف به مصر فرود آورده شد و پوطیفر خواجه سرای فرعون، سردار لشکریان خاص مرد مصری اورا خرید. پس تمام مایملکش بدست یوسف وا گذاشت و بغیر از نانی که میخورد از آنچه داشت خبر نداشت. و یوسف نیک اندام و خوش منظر بود. و بعد از این مقدمات واقع شد این که زن آقایش چشمان خود را بر یوسف انداخت و به او گفت: « با من بخواب» اما او ابا نموده به زن آقایش گفت: « اینک آقایم به آنچه با من در خانه است عارف نیست و تمامی مایملکش بدست من سپرده است در این خانه از من بزرگتری نیست و از من چیزی مضایقه نکرده است جز تو چون که زن او می باشی .پس این قباحت عظیم را چگونه خواهم کرد که به خدا گناه بورزم؟»

                                                       تورات: سفر تکوین، فصل سی و نهم، آیات 1 تا 10

3:

چشم های نگران بت به او خیره شده بود. از جا برخواست و پارچه ای بر صورت بت اش انداخت. یوسف را دید که می گرید.

            نمی دانم کی و از که شنیدم.

4:

و زلیخا به آستین خویش اشک وی می سترد و می گفت: « ای یوسف تو از خدای خود مترس که من هزار گوسفند بدهم تا تو از بهر وی  قربانی کنی. و ده هزار دینار و صد هزار درهم بدهم تا به یتیمان و بیوه زنان دهی.» یوسف گفت: « اگر هرچه به من دهی و از بهر من خرج کنی من معصیت نکنم.» هرچند یوسف سخن می گفت زلیخا بر وی  فتنه تر می شد. همی درجست و بازوی او بگرفت و اورا در قبه ی درونی برد و درها بست، گفت: « ای یوسف تو را چه دریغ آید که با من بخندی  و حدیث خوش کنی؟» ... زلیخا دست برد، و مقنعه از سر فرو افکند و سرو گردن برهنه کرد و در یوسف زارید: « که ای سنگین دل چرا یاقوت لبت به سخن نگشایی؟ »

                                                                      تفسیر کشف الاسرار، سوره ی یوسف

5:

زلیخـا دیـده و دل مست جـانـــان ، نهاده دست خود در دست جانان 

به شیرین نکـته هـای دلپـذیــرش ، خــرامـــان بــرد تا پای سریـــرش

ببــالای ســریــر افکنـــد خــــود را ، بـه آب دیـــده گفت آن سرو قد را

که ای گل رخ به روی من نظر کن ، به چشم لطف سوی من نظـر کن

مـرا تاکـی در این محنت پسنـدی ، که چشــم رحمت از رویم ببنــدی

بدینسان درد دل بسیار می کـرد ، بیوسف شوق خود اظهار می کرد

                          اورنگ پنجم ، عبدالرحمن جامی

6:

 انگشت هایش را تک تک میان انگشتانم جای می دهد. محکم می فشاردشان. دست دیگرش با انگشتهای قفل شده ام بازی میکند. باز می کند و می بندد تا به صورتم نگاه نکند. می گوید: « این روزها می دانی موقع نماز چه می کنم؟» چیزی نمی گویم فقط انگشتانم را بیشتر فشار می دهم. می گوید: « این همه زور و از کجا آوردی؟» فقط می خندم. می گوید: « موقع نماز چادرم را می اندازم روی صورتم و چشمهایم را می بندم. هر نمازی که می خوانم از خجالت آب می شوم» می گویم:« چه جالب، پس همه ی زنهایی که موقع نماز چادر شان را می اندازند روی صورتشان عاشق اند؟» دندان های سفید اش ردیف می شوند.« نه خیرم کی گفته من عاشق ام؟» دستم را می اندازم دور گردن اش، دهانم را می برم نزدیک گوشش: « می دانستی که تو نجیب ترین گناه کار این شهری؟»