به خواب رفته اند. شایدم خودشان را به خواب زده اند. از صبح چند بار است که آمده ام سراغ شان، اما انگار نه انگار. انگشتانم هرچی می دوند روی صفحه کلید هیچ کدام شان بر نمی خیزند. دلم نمی آید تا خودشان بلند نشده اند، بیدار شان کنم. شما هم لطفا کمی آهسته تر قدم بردارید. شاید از خستگی زیاد باشد.

 همیشه می ترسم اگر واژه ها برای همیشه بخوابند، یا گم شوند، با چه بهانه ای زندگی کنم؟ شاید خود این دغدغه اشتباه باشد. اگر واژه ها نباشند، دیگر نیازی به بهانه نیست.

1:

سلام.

خوشحالم که علاقه مند نقدید، آنهم در این روزگاری که کار همه ی ما شده هندوانه قرض دادن.

نمی دانم یادت هست یا نه، زمانی نه چندان دور که اکثر خانه ها تلویزیون های سیاه و سفید داشتند؟

برای اینکه کمی احساس خوب رنگی بودن درک شود، طلق های رنگی به بازار آمده بود که می چسپاندند به صفحه تلویزیون و دل شان خوش بود که رنگی می بینند. بهتر است بگویم نوعی دروغ گفتن و احساس خوب رنگی داشتن.

امروزه هم نوعی از همین خود فریبی در کارهای شبه هنری به وجود آمده. ضعف های مان را با طلقی از کد های متعدد پنهان می کنیم. و با بارشی از اطلاعات یا جملات شاعرانه و یا گسیختگی زبانی یا واژگان رکیک سعی در مرعوب کردن مخاطب داریم. غافل از اینکه در این فریب اولین بازنده خود ماییم.

دو فیلم را به عنوان نمونه معرفی می کنم. یکی شهر گناه که کاری است کاملا تکنیکی از همان جنس طلق رنگی و یکی فیلم بابل بدون تکنیک های مرسوم و مرعوب کننده، با غرابت دیدی فوق العاده. جان برادر، تفاوت یک اثر هنری در غرابت دیدی است که هنرمند آنگونه می بیند نه در بازیهای فرمی که فرم تنها برآمده از همان غرابت دید است. همه ی این بازیهای مد شده با گذر زمان حذف می شود، فقط آثاری که به عمق نگاهی راه برده می ماند. هنر آن است که با سادگی تمام عمیق ترین نگاه را منتقل کند و هیچ جمله غیر متعارفی که فاصله اندازد میان روایت و مخاطب نداشته باشد.

( کامنتی که برای یکی از دوستانم در یکشنبه 18 آذر1386 ساعت: 17:47گذاشته بودم.)

2:

باری، من از« صراحت» عریان بسیاری از نویسندگان متوسط آمریکا در بیان اعمال محرمانه ی تنمان، اندکی یکه خوردم. من پیوریتن معصومی نیستم و آن قدر در رگهایم خون فرانسوی- کانادایی جریان دارد که اگر شوخی زشتی با زیرکی بیان شود یا حتی دیدن فیلم « عریانی » هم ممکن است به مذاقم خوش بیاید. من پیش خود فرض کرده بودم، هرکس که آن قدر هوش و حواس دارد که بتواند کتابی بنویسد، خود به خود می داند، برخی واژه های تند و رک بوی زننده ی از مصداق خود و محیط آن مصداق را با خود دارند، چون این گونه واژه ها می تواند هرشعری را که شاید درباره ی تن و بدن باشد، به فضاحت بکشاند، (ویل دورانت)

3:

به نظر من فروید یا دیوانه بود یا شارلاتان.

(بورخس) 

4:

من با فروید مشکل دارم ؟ خوب نمی تواند سئوال درستی باشد. حرف این مسائل نیست. راست اش من بیشتر با کسانی مشکل دارم که به صورتی بسیار سطحی با نظرات فروید زندگی می کنند. و فروید شده توجیه گر رفتارهای شان. من هنوز یک اخلاق گرایم. وحالم بد می شود از مردانی که آلت شان را گرفته اند دست شان، وچون پسربچه ای که تکه گچی را از کلاس دزدیده و از مدرسه تا خانه تمام در و دیوار را خط خطی می کند. یا زنانی که چون تابلوی اعلاناتی در وسط چهار راه ایستاده اند، تا هرکسی برای اثبات مردانگی اش خودش را به آن بچسپاند.

 5:

مطمئنا تنها شاعر درمیان روانکاوان خود فروید بود؛ البته او هم بدون شک کمی مشکل شنوایی داشت، اما هیچ آدم عاقلی نمی تواند انکار کند که شاعری حماسی نیزبود. (سالینجر )

گاهی وسوسه می شوم با انتخاب یک گزینه وبلاگم را حذف کنم. همان کاری که مرا از دل بستگی به خیلی از نوشته هایم رهاند. و هر از چند گاهی در مورد آدمها هم همین اتفاق می افتد. یعنی پیش قدم می شوند و بعد برای همیشه  می روند. همچین مواقعی دلم می خواهد چند هفته ای گم شوم، موهایم را از ته بزنم. ساعتی یک فنجان قهوه ی تلخ بخورم. سیگار ؟ نه هیچ وقتی برایم جاذبه نداشته.

 دوباره که بر می گردند، هرکاری می کنم حافظه ام کار نمی کند. می گوید: من فلانی ام، همانی که با هم بازی گوشی میکردیم. ولی من اصلا نمی دانم کی بوده که بازی گوشی نکرده ام.

 امروز همین طوری دلم هوای قهوه ی تلخ کرده. نه، هیچ مسأله ای نشده. یا حد اقل من نمی دانم. ولی دلم لک زده برای یک فنجان قهوه، آن هم در یک روز سرد زمستانی و پر برف که پشت پنجره بایستم و بنوشم. نه، نوشیدنٍ نوشیدن که نه. باید جرعه جرعه بمکم، تا در تمام دهانم بپیچد و بعد نشط کند به درون تک تک سلولهای خسته ام. و دانه دانه ی برف را، چه کار شان باید بکنم ؟ واقعا می شود کاری کرد به غیر از بالا کشیدن قهوه و چشم دوختن به بارش یک ریز دانه های سفید برف و گوش دادن به سکوتی. .  .

                        این پست، مخاطبی غیر از خودم ندارد.